Pata
दांडपट्टा · dandpatta
Inne nazwy: dandpatta, patta
Indyjski miecz z rękojeścią jak pół-rękawica okrywająca dłoń i przedramię; broń piechoty marathów do cięcia, nie do pchnięć.
Podstawowe informacje
IndieO broni
Pata, marathijsku dandpatta, to miecz z subkontynentu indyjskiego, którego rękojeść tworzy rękawicę służącą jako ochrona dłoni. Powstał w średniowiecznych Indiach; niedawno odkryte inskrypcje na kamieniach bohaterów cofają jego wiek aż do XII wieku. W wojnie używano go jednak głównie w XVII i XVIII wieku, gdy rosła potęga imperium marathów. Rękojeść tworzy pół-rękawicę, zwykle wyściełaną od wewnątrz, z ozdobnymi ramionami wysuwającymi się do przodu po obu stronach ostrza. Wojownik zaciska pręt wewnątrz rękawicy, a kolejny pręt lub łańcuszek przytrzymuje mankiet przy przedramieniu. Ostrze jest proste i obosieczne, długie 25-112 cm; wykonywali je miejscowi rzemieślnicy. Pata uchodziła za bardzo skuteczną broń piechoty przeciw ciężko opancerzonej jeździe. Służyła głównie do cięcia, nie do pchnięć, ponieważ wydłużony chwyt przez przedramię pozwalał na potężne cięcia. Cięcia ćwiczono na owocach leżących na ziemi, na przykład cytrynach lub limonkach, a opisy walki wspominają techniki obrotowe z dwiema patami, przypominające wiatrak. W maratańskiej sztuce walki mardani khel pata jest mieczem z wydrążoną rękojeścią, która chroni dłoń. Maratański władca Shivaji I i jego generał Baji Prabhu Deshpande byli podobno według tradycji szkoleni w walce patą. W bitwie pod Pratapgarh przyboczny strażnik Shivajiego, Jiva Mahala, śmiertelnie ranił Sayyida Bandę i odciął mu patą jedną rękę.