Parang
Nóż archipelagu malajskiego o ostrzu 25-91 cm podzielonym na trzy odcinki: ostrze do zdejmowania skóry, środek do rąbania, tylna część do rzeźbienia.
Podstawowe informacje
O broni
Parang to nóż rozpowszechniony w całym archipelagu malajskim, narzędzie, które Austronezyjczycy przystosowali do swojego środowiska. Jest spokrewniony z indonezyjskim golokiem i filipińskim bolo; w języku iranun filipiński kampilan nazywa się parang kampilan. Czasu powstania nie udało nam się ustalić w źródłach. Ostrze ma od 25 do 91 centymetrów, a parang waży do 0,91 kilograma. W porównaniu z południowoamerykańskimi maczetami ma ciężejsze ostrze przystosowane do mocniejszego rąbania. Ostrze ma wypukły szlif, trzpień bywa skryty, wyjątkowo pełny, a rękojeść jest z drewna lub z rogu bawołu wodnego. Ostrze dzieli się na trzy odcinki pracy: bardzo ostra przednia część służy do zdejmowania skóry, szersza środkowa do rąbania, a delikatna tylna część przy rękojeści do prac rzeźbiarskich. W podręczniku SAS Survival Handbook Johna „Lofty'ego" Wisemana parang jest opisany jako bardzo przydatne i kompaktowe narzędzie wielofunkcyjne do buszu. Parang znalazł historyczne zastosowanie także jako broń przeciw mocarstwom kolonialnym: partyzanci północnego Borneo walczyli nim z Japończykami podczas powstania w Jesseltonie.