młot lucerneński
Inne nazwy: Luzerner Hammer, Mordaxt
Broń drzewcowa szwajcarskiej piechoty i straży miejskich z młotkową głowicą o czterech ostrzach, zadnim dziobem i długim górnym szpikulcem, długa około 1,5 metra.
Podstawowe informacje
SzwajcariaO broni
Młot lucerneński to broń drzewcowa z głowicą młotkową o kilku ostrzach, długim tylnym dziobem i jeszcze dłuższym górnym szpikulcem. Według angielskich źródeł nadali mu tę formę kowale w środkowej Szwajcarii około lat siedemdziesiątych XV wieku; źródła niemieckie umieszczają go w XIV do XVI wieku. Nazwę wziął od Lucerny, według jednych z powodu liczby egzemplarzy w tamtejszym arsenale, według innych z powodu masowego znaleziska w pobliżu miasta. Dokumenty z epoki nazywają go die Hamer albo Mordaxt. Niektórzy badacze widzą w nim późniejszą formę bec de corbin, choć klasyfikacja jest sporna. Stalowa głowica ma młotek o czterech ostrzach, lekko wygięty ku dołowi tylny dziób oraz górny szpikulec, który w ciągu XVI wieku się wydłużał. Broń mierzy około 1,5 metra i trzyma się ją obiema rękami. W przeciwieństwie do bec de corbin uderzano nią głównie młotkiem. Szpikulec trafiał w szczeliny zbroi płytowej, dziobem zrzucano jeźdźców z siodła, młotkiem wgniatano płyty lub rozrywano kolczugę. Używali go pieszo zarówno piechurzy, jak i rycerze w pojedynku. Szwajcarskie straże miejskie nosiły go na patrolach, przy egzekucjach i w eskortach jeszcze w XVII wieku, długo po tym, jak zniknął z pól bitewnych. Dziś służy jako broń paradna i, obok halabardy, należy do lubianych broni pojedynków grupowych Historical Medieval Battle.
Części broni
- Głowica bojowa
- Hak — bec
- Kolec — dague
- Drzewce — Schaft