Macuahuitl
Dosłownie: ręka-drewno
Mezoamerykański drewniany miecz z odłamkami obsydianu osadzonymi po bokach, których ostrze przewyższało stalowe brzytwy; najbardziej znany z rąk Azteków.
Podstawowe informacje
O broni
Macuahuitl, dosłownie „ręka-drewno” w nahuatl, był mezoamerykańskim drewnianym mieczem z ostrzem z obsydianu. Najbardziej znany jest z rąk Azteków, ale używali go też Olmekowie, Majowie, Mixtekowie, Tolteków i Tarasków. Udokumentowany jest od I tysiąclecia n.e., choć wyobrażenia sugerują jeszcze starsze, preklasyczne pochodzenie. Przejęli go również indiańscy sojusznicy Hiszpanów, którzy jednak woleli europejskie miecze stalowe. W boki drewnianego ostrza wsadzano około 3 cm długie odłamki obsydianu, sklejone naturalnym bitumem, czasem z przerwami, czasem w ciągłym rzędzie. Obsydian daje ostrze ostrzejsze niż dobre stalowe brzytwy. Według zdobywcy Bernala Díaza del Castillo broń mierzyła od 0,91 do 1,22 m i miała 75 mm szerokości. Istniały wersje jednoręczne i oburęczne, oburęczna podobno wysoka jak mężczyzna; mniejszy mācuāhuitzōctli mierzył około 50 cm i miał tylko cztery ostrza po każdej stronie. Według antropologa Johna Whittakera Aztekowie rozpoczynali bitwę strzałkami z atlatla i dopiero potem przechodzili do walki wręcz z macuahuitlem. Hiszpańskie relacje opisują niszczycielskie trafienia: jeden indiański wojownik podobno trafił konia tak, że rozciął mu ciało aż do wnętrzności, a koń padł martwy na miejscu.
Pokrewne rodzaje broni
- Używana w parze z: Atlatl