Atlatl
Inne nazwy: woomera, estólica
Miotacz oszczepów: kij z haczykiem lub miseczką na końcu, który wyrzuca długie strzałki; ludzie znają go co najmniej od górnego paleolitu na kilku kontynentach.
Podstawowe informacje
O broni
Atlatl to narzędzie do rzucania długich strzałek. Nazwa pochodzi z azteckiego języka nahuatl, ale sama broń jest rozpowszechniona na całym świecie i znacznie starsza niż Aztekowie. Pojawiła się w górnym paleolicie, około 30 000 lat temu; najstarsze wiarygodne dowody pochodzą z francuskich jaskiń liczących 21 000 do 17 000 lat, a najstarszym znanym egzemplarzem jest liczący 17 500 lat solutrejski miotacz z poroża renifera z Combe Saunière. Szkielet Człowieka z Mungo z Australii (42 000 lat) nosi ślady zapalenia stawu łokciowego zwanego „łokciem atlatla”, co może wskazywać na jeszcze starsze pochodzenie. Miotacz bywa długości mniej więcej ramienia lub przedramienia i ma na końcu haczyk lub miseczkę, o którą opiera się koniec strzałki. Strzałki mierzyły od 1,2 do 2,7 m. Pośrodku czasem mocowano obciążnik o wadze 60 do 80 g. Strzałka może lecieć z prędkością ponad 150 km/h, a rekordowy rzut wynosi prawie 260 m. Atlatl przedstawia sztuka kultury Basketmaker, Majów i Moche; w Andach nazywa się estólica. Aztekowie, według antropologa Johna Whittakera, rozpoczynali bitwy strzałkami z atlatla, a potem przechodzili do walki wręcz z macuahuitlem. Kamienne groty nie przebijały hiszpańskiej stalowej płyty, ale przebijały zbroję kolczą, skórzaną i bawełnianą. Australijskim odpowiednikiem jest woomera, którą niektórzy Aborygeni polują do dziś. Od 1987 roku działa World Atlatl Association, która organizuje zawody w celności rzutu.
Pokrewne rodzaje broni
- Używana w parze z: Macuahuitl