Khanda
Prosty obosieczny indyjski miecz o ostrzu rozszerzającym się ku tępemu czubkowi i kolcem na głowicy; broń Radźputów i główny motyw godła sikhijskiego.
Podstawowe informacje
IndieO broni
Khanda to prosty obosieczny miecz z subkontynentu indyjskiego. Nazwa pochodzi od sanskryckiego khadga, od rdzenia khand, łamać, dzielić, ciąć, niszczyć. Podobne miecze były używane od czasów żelaznych mahadźanapadów (ok. 600-300 p.n.e.) przez okres Guptów (280-550 n.e.) aż do dziś; do znalezisk archeologicznych należą ceremonialne miedziane miecze z Fatehgarh na północy i z Kallur na południu Indii. Ostrze rozszerza się od rękojeści ku czubkowi, a czubek jest zwykle dość tępy. Rękojeść ma dużą osłonę płytkową i szeroki kabłąk połączony z głowicą; okrągła płaska głowica nosi pośrodku kolec. Król Prithviraj Chauhan miał według tradycji dodać do ostrza wzmacniający grzbiet i uczynić je szerszym i płaskim. Wymiarów nie znaleźliśmy w źródłach. Wojownicy Radźputowie trzymali khandę oburącz i przy okrążeniu przez przeważające siły wymachiwali nią nad głową. Sławnym nosicielem był Maharana Pratap. Khanda należy też do wyposażenia sikhijskiej sztuki walki gatka. Klany Radźputów czciły khandę jako broń wielkiego prestiżu. Khanda Baby Dipa Singha jest do dziś przechowywana w Akal Takht Sahib. W tradycji hinduistycznej, buddyjskiej, dżinijskiej i sikhijskiej symbolizuje mądrość, która przecina zasłonę niewiedzy, i stoi pośrodku sikhijskiego godła noszącego tę samą nazwę.