Katar
Inne nazwy: kaṭṭāri, kuttuvāḷ, kaṭāra, kaṭyāra, katyara
Południowoindyjski sztylet pchający z poziomym uchwytem w kształcie litery H, dzięki czemu ostrze leży nad kłykciami; ciosy jak uderzenie pięścią.
Podstawowe informacje
IndieO broni
Katar to sztylet pchający, który powstał w południowych Indiach; jego najwcześniejsze formy są ściśle związane z imperium Vijayanagara XIV wieku. Słynne wczesne egzemplarze pochodzą z królestwa Nayaków w Thanjavur z XVII wieku. Najstarszą formą nazwy jest prawdopodobnie tamilskie kattari, zwane też kuttuval, czyli ostrze do pchania; w innych językach indyjskich używa się form spokrewnionych jak kathari, katara czy katyara. Katar rozpoznaje się po poziomym uchwycie w kształcie litery H, dzięki któremu ostrze leży nad kłykciami. Uchwyt jest zwykle cały ze stali i może być pozłacany lub inaczej zdobiony. Ostrze ma 30-90 cm. Wczesne katary miały listkowatą lub muszlowatą osłonę wygiętą od ostrza do góry, chroniącą wierzch ręki; w drugiej połowie XVII wieku całkowicie z niej zrezygnowano. Podstawowym atakiem jest bezpośrednie pchnięcie, identyczne z uderzeniem pięścią, choć katarem można też było siekać. Już w XVI wieku istniał co najmniej jeden styl walki skoncentrowany na parze katarów. W maratańskiej sztuce walki mardani khel katyara występuje jako sztylet pchający z uchwytem w kształcie H. Książęta i szlachta bywali przedstawiani z katarem u boku jako znakiem pozycji, a ceremonialne katary używano też przy obrzędach religijnych. W XIX wieku katar wyszedł z powszechnego użycia, ale wciąż kuto go dla ozdoby.