Dussack
Inne nazwy: dussack, dusack, Dusäck
Krótka jednosieczna broń sieczna Niemiec i monarchii habsburskiej XVI i XVII wieku, znana głównie jako drewniana broń treningowa ze szczeliną zamiast rękojeści.
Podstawowe informacje
O broni
Nazwa dusack (niemieckie Dusäck) pochodzi od czeskiego słowa tesák, w znaczeniu tasak lub kordelas myśliwski. Do niemieckiego trafiła w czasie wojen husyckich, gdy tej broni używały wojska husyckie. W XVI i XVII wieku tesák służył w Niemczech i w monarchii habsburskiej jako broń boczna. W 1579 roku miejscowi kowale ostrzy w Styrii dostawili około 700 tesáków, a kolejnych 40 przyszło z Pasawy, jako wyposażenie do walk arcyksięcia Karola II z Turkami osmańskimi. Treningowe tesáky miały krótkie, mocne jednosieczne ostrze o długości 64-97 cm i wykonywano je zwykle z drewna, rzadziej ze skóry. Rękojeść tworzyła jedynie szczelina wycięta w ostrzu, bez głowicy i górnej osłony. Nie zachował się żaden drewniany ani skórzany egzemplarz; ich wygląd znamy tylko z drzeworytów epoki i podręczników szermierki. Joachim Meyer w 1570 roku przedstawia tesák jako broń treningową z szerokim, zakrzywionym ostrzem i prostą owalną rękojeścią. Tesák służył głównie jako treningowy zamiennik prawdziwej broni siecznej. Gdy jego użycie się rozprzestrzeniało, niektóre szkoły szermierki zrobiły z niego sport, oddzielony od przygotowania do prawdziwej walki.