Wakizashi

Podstawowe informacje

PochodzenieJaponia

Rodzaj broniMiecz

Sposób działaniaSieczna

MateriałStal

Okres użyciaŚredniowiecze, Wczesna nowożytność

Pierwotne przeznaczenieBroń wojskowa

Dystans walkiBliski dystans

Kto ją nosiłKlasa wojowników

O broni

Wakizashi to japoński miecz o zakrzywionym, jednosiecznym ostrzu, wytwarzany od okresu Muromachi (1336-1573) do dziś. Samo słowo pojawia się już w kronice Taiheiki, ukończonej około 1370 roku. Oznacza zapasową broń, po którą wojownik sięga, gdy broń główna ulegnie uszkodzeniu lub stanie się bezużyteczna. Ostrze ma około 30-60 cm. Do oprawy (koshirae) należy tarczka tsuba, a w pochwie zwykle tkwią dodatki: szpikulec kōgai i nożyk kozuka. Metalowe części oprawy zdobili wyspecjalizowani rzemieślnicy; jedno wakizashi z okresu Edo ma okucia autorstwa Gotō Ichijō, oprawa innego nosi herb rodowy (mon) klanu Shimazu. W okresie Edo pierwsza rewizja kodeksu Buke shohatto ustaliła, że samuraj nosi oficjalnie dwa miecze, duży i mały: duży nazywano honzashi, mały wakizashi. Granicę dwóch shaku, przyjętą dla wakizashi, według japońskich źródeł wyznaczył z praktycznych powodów ród Hon'ami przy wydawaniu ekspertyz (origami). Na koniec okresu Edo upowszechniło się też długie wakizashi; dowódca jednostki Shinsengumi Kondō Isami w liście polecał egzemplarze niemal tak długie jak długi miecz. Zachowane wakizashi znajdują się w zbiorach Metropolitan Museum of Art, Muzeum Narodowego w Tokio, Muzeum Mitsui i British Museum.

Części broni

• Jelec — tsuba

Pielęgnacja

• Pielęgnacja głowni ze stali i żelaza