Tabarzin
تبرزین · tabarzin
Dosłownie: siekiera siodłowa
Inne nazwy: tabar, kuhari
Perska bojowa siekiera z jednym lub dwoma półksiężycowatymi ostrzami na cienkim, lekkim i zawsze metalowym toporzysku; symboliczna broń derwiszów.
Podstawowe informacje
IranO broni
Tabarzin, po persku siekiera siodłowa, to tradycyjna bojowa siekiera Persji, dzisiejszego Iranu. Ogólniej ten typ siekiery nazywa się tabar. Nie udało nam się ustalić w źródłach datowania jej powstania. Nosi jedno lub dwa półksiężycowate ostrza. Osobliwością perskiej siekiery jest bardzo cienkie toporzysko, lekkie i zawsze metalowe; do wydrążonego toporzyska wkładano czasem mały nóż. Długa forma tabaru mierzyła około siedem stóp (ok. 2,1 m), krótsza około trzy stopy (ok. 0,9 m). Zachowała się perska ceremonialna siekiera z XVIII wieku ze stali ze złotą inkrustacją koftgari, pismem kuficznym i ażurową dekoracją. W XVII i XVIII wieku tabar był standardową bronią konnych wojowników w Sindh, którzy nosili jedno- i dwuostrzowe półksiężycowate siekiery zwane miejscowo kuhari. W pendżabskiej armii sikhijskiej Khalsa tabar miał silnie zakrzywione ostrze i młotkowy obuch. Indyjscy płatnerze tworzyli też broń łączoną: całkowicie stalowy tabar-zaghnal, łączący siekierę z bojowym młotem z dziobem, oraz bardzo rzadki dekański tabar-shishpar, łączący siekierę z ośmioostrzową maczugą. Tabarzin bywał noszony przez wędrownych derwiszów jako symboliczna broń, a tabar był też odznaką urzędu islamskich naczelników policji, sahib al-shurta.