Szaszka
шашка · šaška
Dosłownie: długi nóż
Inne nazwy: shashka
Jednosieczna jednoręczna szabla bez jelca z głowicą podzieloną na dwa uszy, pochodząca od kaukaskich górali, od 1834 roku też broń rosyjskiej jazdy.
Podstawowe informacje
O broni
Szaszka to jednosieczna jednoręczna szabla bez jelca. Powstała u górskich plemion Kaukazu, prawdopodobnie w Gruzji; słowo pochodzi z adygejskiego i dosłownie znaczy długi nóż. Najstarsze wizerunki pochodzą z początku XVII wieku z zachodniej Gruzji, najstarszy datowany egzemplarz z 1713 roku, a pierwsza znana pisemna wzmianka o słowie z 1747 roku, ze spisu broni Czeczenów. Klinga jest zakrzywiona i jednosieczna, zwykle długa 65 do 86 cm; cała broń waży około 0,3 do 1 kg. Głowica jest haczykowata i podzielona na dwa uszy. Wzór armijny 1838 ważył 1067 g i mierzył łącznie 1030 mm. Wzór dragoński z 1881 roku natomiast przypominał zwykłą szablę, ponieważ miał mosiężny jelec. Wojska rosyjskie zetknęły się z szaszką podczas podboju Kaukazu w latach 1817-1864 i przedkładały ją nad własne szable służbowe. W 1834 roku rosyjski rząd wydał pierwszy wzór armijny, a w ciągu XIX wieku szaszka stopniowo zastąpiła szablę we wszystkich oddziałach kawalerii z wyjątkiem huzarów. Mimo braku ochrony dłoni armijna szaszka była używana podobnie jak zachodnioeuropejska szabla. Wzór sowiecki 1927 produkowano do 1946 roku. Tradycyjna kaukaska szermierka szaszką i puklerzem nazywa się parikaoba lub farikaoba. Flankirowka to sztuka obracania szaszką; kozacy przygotowywali się do walki szaszką również przez obracanie drewnianych kijów i innych przedmiotów.