Szabla wojskowa
Kawaleryjska szabla z zakrzywionym ostrzem, przejęta przez zachodnią Europę w wojnie trzydziestoletniej; standardowa broń kawalerii do I wojny światowej.
Podstawowe informacje
O broni
Szabla to typ broni z jednym głównym ostrzem i zakrzywionym ostrzem. W VI wieku na południowej Syberii pojawiła się dłuższa, lekko zakrzywiona broń jeździecka, z której do VIII wieku rozwinęła się prawdziwa szabla kawaleryjska; w IX wieku była powszechną bronią stepów euroazjatyckich. Szabla rozprzestrzeniła się w zachodniej Europie w czasie wojny trzydziestoletniej i była szeroko używana przez armie wojen napoleońskich. Słowo przeszło z węgierskiego szabla przez polskie szabla do niemieckiego (Säbel, poświadczone od XV wieku), odtąd do francuskiego, a w latach 70. XVII wieku do angielskiego. Najstarsze szable miały lekko zakrzywione ostrze, krótkie, opuszczone ramiona jelca, rękojeść odchyloną wbrew kierunkowi ostrza, ostry sztych i naostrzoną górną trzecią część grzbietu. Armie wprowadzały własne urzędowe wzory; brytyjska lekka kawaleria dostała na przykład szablę wzoru 1796, później nadszedł wzór 1803. Szabla pozostała standardową bronią kawalerii do walki w siodle w większości armii do pierwszej wojny światowej, a w niektórych do drugiej. Amerykańskie ministerstwo wojny okólnikiem z 18 kwietnia 1934 roku ogłosiło, że przestanie ją wydawać kawalerii. Dziś szabla jest częścią mundurów galowych oficerów wielu armii i marynarek, lecz jako broń służy już tylko do ozdoby i ceremonii.