Ōdachi

Podstawowe informacje

PochodzenieJaponia

Rodzaj broniMiecz

Sposób działaniaSieczna

MateriałStal

Okres użyciaŚredniowiecze, Wczesna nowożytność

Pierwotne przeznaczenieBroń wojskowa, Obrzęd i symbol

Dystans walkiDługi dystans

Kto ją nosiłKlasa wojowników

Użycie obrzędoweObrzęd religijny

Waga2,2–14,5 kg

O broni

Ōdachi to rodzaj tradycyjnego japońskiego miecza, którego używała warstwa samurajska feudalnej Japonii; jest to długie tachi, czyli starszy typ miecza niż katana. Upowszechnił się w okresie Kamakura (1185-1333), a największą popularność zyskał w okresie Nanboku-chō w XIV wieku. Pokrewna nazwa nodachi zawiera znak 野, „pole", i odnosi się do użycia w bitwach polowych. Ostrze ma około 90,9 cm (trzy shaku) do 226,7 cm, masa waha się od 2,2 do 14,5 kg. Ōdachi Norimitsu z 1446 roku mierzy w sumie 377 cm, z czego ostrze 226,7 cm, i waży 14,5 kg. Najdłuższe znane ōdachi, Haja-no-Ontachi („wielkie ostrze miażdżące zło"), mierzy 465 cm, waży 75 kg i jest przechowywane w świątyni Hanaoka Hachiman w prefekturze Yamaguchi. Ōdachi było zbyt długie, by nosić je przy boku: nosiło się je na plecach lub w pochwie w ręku, a w okresie Muromachi przy dobywaniu często pomagał towarzysz. Walka skupiała się na cięciach z góry w dół. Szkoła Kōden Enshin-ryū opracowała szczególny sposób dobywania, w którym ściąga się pochwę, nie ostrze, dzięki czemu krótsze ōdachi można było nosić przy pasie; podobną metodę dla klasycznej katany przejęły szkoły Yagyū Shinkage-ryū i Shinmusō Hayashizaki-ryū. W okresie Edo ōdachi przekształciło się z broni wojennej w ceremonialną ofiarę dla sintoistycznych świątyń.

Pielęgnacja

• Pielęgnacja głowni ze stali i żelaza