Kampilan
Filipiński jednosieczny miecz o długości 90-100 cm o ostrzu rozszerzającym się ku ostrzu, prowadzony głównie oburącz; głowica zdobiona bakunawą, dzioborożcem lub kakadu.
Podstawowe informacje
FilipinyO broni
Kampilan to jednosieczny miecz, którego tradycyjnie używały różne grupy etniczne archipelagu filipińskiego, między innymi Kapampanganie, Ilokanie, Tagalogowie, Bikolanie, Wisajowie i ludy Moro. Występuje w starych epopejach Hinilawod i Biag ni Lam-ang. Czasu powstania nie udało nam się ustalić w źródłach. Kampilan ma od 90 do 100 centymetrów i waży od 0,85 do 1,3 kilograma. Ostrze jest wąskie przy rękojeści i rozszerza się trapezowato ku końcowi, czasem z wystającym ostrzem; kowano je ze stali warstwowej techniką zgrzewanego damasceńskiego. Rękojeść jest z twardego drewna, a prawie wszystkie kampilany miały pierwotnie na jelcu wielkie wystające metalowe zaczepy. Głowica różni się według grupy etnicznej: Wisajowie i ludy Luzonu wyrzynali na niej bakunawę, rogatą istotę podobną do drakona, ludy Moro wolały dzioborożca lub kakadu. Kampilan prowadzono głównie oburącz, choć dało się go trzymać i jedną ręką, i służył do wojny i łowów na głowy, czym różni się od bolo wywodzących się z narzędzi rolniczych. Antonio Pigafetta opisał, jak Ferdynand Magellan został ranny w lewą nogę w bitwie u Mactanu przez wojownika, który niósł „wielki tasak podobny do szabli". Kim był ten wojownik, nie znaleźliśmy w źródłach.
Części broni
- Jelec
- Głowica