Kaiken

Podstawowe informacje

PochodzenieJaponia

Rodzaj broniSztylet

Sposób działaniaSieczna, Ukryta

Okres użyciaWczesna nowożytność, Współcześnie

Pierwotne przeznaczenieSamoobrona cywilna i pojedynek, Obrzęd i symbol

Dystans walkiBliski dystans

Kto ją nosiłKlasa wojowników

Użycie obrzędoweStrój ceremonialny

O broni

Kaiken (懐剣) to krótka japońska klinga noszona przez warstwę samurajów. Źródła japońskie opisują go jako szczególną oprawę sztyletu tanto; nazywa się go też futokoro-gatana lub mamori-gatana, „miecz ochronny”. Był mniejszy od wakizashi i służył do samoobrony tam, gdzie długi miecz był niepraktyczny, czyli w ciasnych pomieszczeniach wewnętrznych, lub tam, gdzie noszenie dużych mieczy było zakazane, na przykład w pałacu. Klinga ma długość 20 do 25 cm i zwykle jest jednosieczna. Kaiken zazwyczaj nie ma jelca tsuba i nosi się go w prostej oprawie aikuchi; pochwa bywa jedynie lakierowana, bez zdobień. Kaiken nosili mężczyźni i kobiety. Wśród mężczyzn cieszył się uznaniem porównywalnym z mieczem uchigatana, a wiele rodów daimyo przechowywało kaiken jako rodowe pamiątki. Kobiety nosiły go w fałdzie kimona lub w woreczku w rękawie, a w okresie Edo także w brokatowym etui, do samoobrony i celów ceremonialnych, w tym rytualnego samobójstwa. Panna młoda z rodu samurajów miała przynieść go do domu męża. W okresie Edo proste kaiken w nieozdobionych pochwach ukrywali też ludzie bez prawa noszenia miecza, zwłaszcza przestępcy, by obejść zakaz broni. Od 1900 roku kaiken jest częścią stroju panny młodej na ślubie sintoistycznym. Sędziowie sumo na wyższych poziomach zawodów noszą jego ceremonialną wersję bez prawdziwej klingi.

Części broni

• Głownia
• Pochwa

Pokrewne rodzaje broni

• Odmiana broni: Tantō