Falchion
Inne nazwy: fauchon
Europejski jednosieczny miecz XIII-XVI wieku, początkowo kształt wielkiego tasaka, później bliski messerowi; częsty w sztuce, zachowało się mniej niż 30 sztuk.
Podstawowe informacje
O broni
Falchion występuje w różnych postaciach mniej więcej od XIII do XVI wieku. Nazwa pochodzi ze starofrancuskiego fauchon i łacińskiego falx, sierp. Wczesne typy, ograniczone do XIII i XIV wieku, kształtem bardzo przypominały wielki tasak lub maczetę; późniejsze egzemplarze przypominają wielki messer (großes Messer). Ostrza miały zwykle 81-97 cm długości. Zachowane falchiony są bardzo cienkie i przeciętnie lżejsze niż ostrze obosieczne; były więc szybką bronią sieczną, a nie ciężkimi tasakami. Angielski falchion z Thorpe z XIII wieku waży 904 g i ma proste ostrze z zagiętym sztychem. W sztuce średniowiecznej, na przykład w Biblii Maciejowskiego, falchiony pojawiają się często, w rękach zwykłych piechurów. Potwierdzonych jest jednak mniej niż 30 zachowanych średniowiecznych egzemplarzy; badacze tłumaczą tę rozbieżność konwencją artystyczną, która wyposażała w falchion wrogów i niechrześcijan. Zachowane egzemplarze zdradzają przy tym wysoki poziom rzemieślniczy: pozłacany egzemplarz z lat sześćdziesiątych XVI wieku nosi wyryty osobisty herb Cosima I Medyceusza.