Jambiya

Podstawowe informacje

O broni

Jambija to sztylet z krótkim zakrzywionym ostrzem ze środkowym żebrem, który powstał w regionie Hadramaut w Jemenie. Arabska nazwa janbija pochodzi od janb, bok, bo nosi się go przy boku. Stąd rozprzestrzenił się do innych krajów Bliskiego Wschodu i świata arabskiego oraz do części Azji Południowej i Południowo-Wschodniej; dotarł też do Imperium Osmańskiego, Persji i Indii. Nie udało nam się ustalić w źródłach datowania jego powstania. Ostrze jest ze stali, czasem damasceńskiej lub wootz. Najcenniejsza rękojeść, saifani, wykonywana jest z rogu nosorożca, którego cena sięga nawet 1500 dolarów za kilogram; inne rękojeści są z różnych rodzajów rogu, drewna, metalu lub kości słoniowej słoni i morsów. Pochwa zwana asib bywa z drewna pokrytego metalem, skórą lub tkaniną. Wymiarów nie znaleźliśmy w źródłach. Zgodnie ze zwyczajem jambiję wyciąga się z pochwy tylko w ostatecznych przypadkach sporu. Często pojawia się jednak przy tradycyjnych okazjach, na przykład podczas tańców. Mężczyźni powyżej 14 lat noszą ją jako element stroju, a rękojeść zdradza pozycję właściciela; noszą ją też sędziowie, znani kupcy i przedsiębiorcy. W portowych miastach Aden i Al-Mukalla noszenie jambiji było zakazane za rządów Jemeńskiej Partii Socjalistycznej w Jemenie Południowym.

Części broni

• Pochwa — ʿasīb (العسيب)

Pielęgnacja

• Pielęgnacja głowni ze stali i żelaza