Khopesh
Dosłownie: noga
Sierpowaty miecz epoki brązu, powstały w zachodniej Azji i przywieziony do Egiptu z Lewantu przez Hyksosów; ostrze miał tylko po zewnętrznej stronie zakrzywionego końca.
Podstawowe informacje
O broni
Khopesz to sierpowaty miecz, który rozwinął się z toporów bojowych. Nie powstał w Egipcie, lecz w zachodniej Azji w epoce brązu; do Dolnego Egiptu przynieśli go prawdopodobnie z Lewantu Hyksosi w czasie drugiego okresu przejściowego. Nazwa najpewniej wywodzi się od egipskiego słowa oznaczającego nogę, ponieważ kształtem przypomina udziec wołowy. Typowy khopesz mierzy 50 do 60 cm, istnieją też mniejsze egzemplarze. Kształt półksiężyca wywodzi się z tak zwanych toporów epsilonowych i podobnych toporów sierpowatych. Ostrze miał tylko po zewnętrznej stronie zakrzywionego końca, dzięki czemu wojownik mógł zaczepić ramię przeciwnika lub odciągnąć mu tarczę. W okresie Nowego Państwa materiał zmienił się z brązu na żelazo. Khopesz był najczęściej używany podczas wojen Nowego Państwa i wyszedł z użycia około roku 1300 p.n.e. W grobowcu Tutanchamona znaleziono dwa khopesze (JE 61588), a paryski Luwr przechowuje brązowy egzemplarz z Palestyny z ryciną Ramzesa II (E 25689). Khopesz przedstawia ostrakon Ramzesa IV, relief Setiego I w sali hypostylowej w Karnaku oraz stela Merenptaha, na której faraon przyjmuje khopesz od boga Amona. W sztuce symbolizował władzę i podbój.