Chokutō

Podstawowe informacje

PochodzenieJaponia

Rodzaj broniMiecz

Sposób działaniaSieczna, Kłuta

Sposób trzymaniaJednoręczna

Okres użyciaStarożytność, Średniowiecze, Współcześnie

Pierwotne przeznaczenieBroń wojskowa, Obrzęd i symbol

Dystans walkiBliski dystans

Użycie obrzędoweObrzęd religijny

O broni

Chokutō (直刀) to prosty, jednosieczny japoński miecz, wytwarzany głównie przed IX wiekiem. Ten typ ostrza pochodzi ze starożytnych Chin i Korei i trafił do Japonii w czasach dynastii Han przez Półwysep Koreański. Według japońskich źródeł znaleziska pojawiają się od późnej fazy okresu Yayoi, głównie w zachodniej Japonii, i są to głównie egzemplarze importowane. Ostrza miewały szlif hira-zukuri lub kiriha-zukuri, czym różnią się od późniejszych zakrzywionych mieczy. We wczesnym okresie Kofun przeważały obosieczne proste miecze, które zniknęły do końca V wieku; od późnego okresu Kofun używano jednosiecznych prostych mieczy. W drugiej połowie VI wieku skróciły się rękojeści i przeważył chwyt jedną ręką. Chokutō noszono zawieszone przy pasie i walczono nim pieszo, zarówno pchnięciem, jak i cięciem. Do połowy okresu Heian (X wiek) wyparły je zakrzywione ostrza: przejście zapoczątkował typ kenukigata-tachi, wywodzący się z broni warabitetō ludu Emishi, z której rozwinęło się tachi. Na Hokkaido miecze z drewnianą rękojeścią i prostym ostrzem przetrwały do XIII-XIV wieku i doprowadziły do powstania mieczy Ezo. Proste miecze wykonywane tradycyjnymi metodami do dziś pojawiają się w obrzędach. Miecz Sugari no Ontachi, ofiara dla Wielkiej Świątyni Ise, został w 2013 roku wykonany na nowo z oprawą w stylu okresu Heian.