Bolo
Przedkolonialny filipiński jednosieczny nóż sieczny o ostrzu rozszerzającym się ku ostrzu, główna broń Katipunanu w powstaniu przeciw hiszpańskiemu panowaniu.
Podstawowe informacje
FilipinyO broni
Bolo to zbiorcza nazwa tradycyjnych przedkolonialnych filipińskich jednosiecznych mieczy małego i średniego rozmiaru lub wielkich noży, które służyły zarazem jako narzędzie i broń. Czasu powstania nie udało nam się ustalić w źródłach. Charakterystyczne jest szerokie zakrzywione ostrze, które zwęża się w stronę rękojeści. Stalowe ostrze rozszerza się i zakrzywia w stronę końca, dzięki czemu środek ciężkości przesuwa się możliwie daleko do przodu, a bolo zyskuje przy rąbaniu większą siłę rozmachu. Rękojeści bywają z twardego drewna lub rogu karabao, pochwy z tych samych materiałów. Bolo było główną bronią Katipunanu w powstaniu przeciw hiszpańskiemu panowaniu. W wojnie filipińsko-amerykańskiej walczyli nim filipińscy partyzanci i tak zwani bolomeni, a armia amerykańska miała go na wyposażeniu w latach 1897–1918. Henry Johnson walczył nim z bliska podczas pierwszej wojny światowej, a jednostki filipińskie zyskały podczas drugiej wojny światowej przydomek Moro Bolo Battalion. Bolo pozostaje nieodłączną częścią szkolenia filipińskich sztuk walki. Pomniki Andrésa Bonifacia przedstawiają go z bolo w jednej ręce i flagą Katipunanu w drugiej. Z żargonu wojskowego pochodzi wyrażenie „to bolo” na niepowodzenie w egzaminie strzeleckim, a w boksie łukowate uderzenie naśladujące ruch bola nazywa się bolo punch.