Bec de corbin
Dosłownie: wroni dziób
Inne nazwy: bec de corbeau
Drzewcowy młot bojowy późnego średniowiecza, którym walczono głównie dziobem, nie powierzchnią młota; dał przezwisko szlachcicom francuskiego dworu królewskiego.
Podstawowe informacje
O broni
Bec de corbin, po starofrancusku wroni dziób (po nowofrancusku bec de corbeau), to broń drzewcowa typu młota bojowego, popularna w Europie późnego średniowiecza. Antykwaryczny przegląd umieszcza najstarsze pisemne wzmianki w burgundzkich inwentarzach końca XIV wieku, zwłaszcza w spisie broni Filipa Śmiałego z 1379 roku; w źródłach encyklopedycznych nie znaleźliśmy tej datacji. W przeciwieństwie do młota lucerneńskiego walczono głównie dziobem, nie powierzchnią młota. Ta bywała tępa, bez kilku szpiców młota lucerneńskiego, dziób był masywniejszy, a wierzchołkowy szpic krótszy i mniej wąski. Dziób był lepiej przystosowany do przebijania zbroi płytowej oraz pikowanej podpinki zwanej gambesonem. Według tego samego antykwarycznego przeglądu broń mierzyła 1,5 do 2 metrów, ważyła 2,2 do 2,8 kilograma, a jesionowe lub bukowe drzewce było w górnych około 40 centymetrach wzmocnione nyklowanymi żelaznymi langetami. Różnica między bec de corbin a bec de faucon, sokolim dziobem, jest subiektywna i zależy od tego, czy dziób przypomina bardziej wrona, czy sokoła. Nazwa jest dziś swobodnie używana także dla różnych rodzajów młotów bojowych i czekanów jeździeckich. Broń dała przezwisko Gentilshommes à bec de corbin zwyczajnym szlachcicom francuskiego dworu królewskiego (Gentilshommes ordinaires de la Maison du Roi).